Οι μεγαλόφωνες αναγνώσεις της τελευταίας εβδομάδας του Γενάρη ήταν αφιερωμένες στο ολοκαύτωμα. Πώς άραγε να μιλήσεις για τη φρίκη στα παιδιά; Πώς να εξηγήσεις ότι λίγες δεκαετίες πριν υπήρξαν άλλα παιδιά στη χώρα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη που εξολοθρεύτηκαν εν ψυχρώ; Σε ποια ηλικία θα μπορέσει να αντισταθμιστεί η φρίκη που θα νιώσουν με κάτι ουσιώδες – τον προβληματισμό για τον ρατσισμό, για τις προκαταλήψεις, για την περιθωριοποίηση, για το που μας οδηγεί η παθητική στάση απέναντι στο κακό που γίνεται δίπλα μας;

Στο βιβλίο η "Έρικα", περιγράφει πως φαντάζεται τις τελευταίες μέρες των γονιών της: την εγκατάλειψη του βρώμικου, εξαθλιωμένου γκέτο και την ελπίδα ότι τα τρένα θα τους πάνε κάπου καλύτερα, τις ατέλειωτες μέρες που πέρασαν κλειδωμένοι, στριμωγμένοι και όρθιοι στα βαγόνια για τα ζώα, τη οδυνηρή συνειδητοποίηση ότι δεν πάνε σε ένα καλύτερο μέρος. Αναρωτιέται πότε αποφάσισε η μητέρα της αυτό που έκανε και πώς πέρασε τα τελευταία λεπτά με το νεογέννητο μωρό της. Μια ιστορία αληθινή με αφήγηση κοφτή γεμάτη ερωτήματα.

Τελικά η Έρικα ήταν ένα τυχερό παιδί. Σώθηκε από από κάποιους ανθρώπους που νοιάστηκαν που με κίνδυνο της ζωής τους τη βοήθησαν. Το αστέρι της πρόλαβε κι έλαμψε στη γη. Αγάπησε, έκανε παιδιά κι εγγόνια.....

Με το τέλος της ανάγνωσης προσπαθήσαμε να μπούμε λίγο στη θέση της μητέρας. Τι σκεφτόταν; Τι ένιωθε; Τα παιδιά του Δ3, Ε1, Ε3, ΣΤ3, γίνονται η μητέρα και γράφουν γράμματα στην Έρικα. Γράμματα γεμάτα ευαισθησία, αγάπη,πόνο, ...

...Πολυαγαπημένη μου κόρη, από τη στιγμή που έφυγες από την αγκαλιά μου....